STRONA DOMOWA DUSZPASTERSTWO HISTORIA PARAFII KONTAKT
Strona domowa Intencje mszalne Historia Parafii Aktualności Duszpasterstwo Rada Parafialna Biblioteka parafialna Izba Pamięci Relikwie w parafii Kontakt

Grupy parafialne

Diakonia Lit. i Organiści Gr. Modlitewna św. O. Pio Grupa Misyjna III Zakon Św. Franciszka Róże Różańcowe Zespół charytatywny Ministranci Dzieci Maryi Schola dziecięca Szafarze Oaza Bliższe przyg. do małżeństwa

Helena Kowalska (ur. 25 sierpnia 1905 w Głogowcu koło Łodzi, zm. 5 października 1938 w Krakowie), znana jako święta siostra Maria Faustyna Kowalska - zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Kościele rzymskokatolickim, mistyczka, znana przede wszystkim jako apostołka kultu Miłosierdzia Bożego i autorka Dzienniczka.

Urodziła się 25 sierpnia 1905 jako trzecie z dziesięciorga dzieci Marianny i Stanisława Kowalskich, rolników ze wsi Głogowiec. W dwa dni później została ochrzczona w parafii Św. Kazimierza w Świnicach Warckich. W 1912 Helena po raz pierwszy poczuła powołanie do życia zakonnego.

Nie skończyła nawet trzech klas szkoły powszechnej. W 1921 rozpoczęła pracę u zamożnych rodzin w Aleksandrowie Łódzkim, Łodzi i Ostrówku. Po roku pracy Helena ujawniła swoim rodzicom zamiar wstąpienia do klasztoru. Spotkała się kilkakrotnie ze stanowczą odmową. Helena starała się być posłuszna woli rodziców, jednak w lipcu 1924 opuściła dom rodzinny i udała się do Warszawy, by tam wstąpić do jakiegoś klasztoru. Na miejscu długo szukała zgromadzenia, które mogłoby ją przyjąć. W końcu matka Michaela Moraczewska - przełożona warszawskiego domu Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia - wyraziła zgodę, polecając jednak, aby św. Faustyna pracowała jeszcze przez rok i zarobiła pieniądze na skromne wiano. 1 sierpnia 1925 Helena rozpoczęła postulat w Zgromadzeniu Matki Bożej Miłosierdzia. Jeszcze w tym samym miesiącu chciała opuścić to Zgromadzenie, gdyż wydawało jej się, że ma tam zbyt mało czasu na modlitwę. Pozostała jednak i przez trzynaście lat pełniła obowiązki: kucharki, ogrodniczki i furtianki.

Najdłużej była w Płocku, poza tym przebywała w Wilnie i Krakowie. Przyjęła zakonne imię Maria Faustyna (wszystkie siostry tego zgromadzenia noszą pierwsze imię Maria, dlatego podaje się najczęściej tylko drugie imię), i odtąd znana była jako siostra Faustyna.

Bogactwo życia wewnętrznego i niezwykłość jej doświadczeń duchowych stanowiła poważny problem dla jej spowiedników. Na polecenie jednego z nich, ks. Michała Sopoćki św. Faustyna zaczęła prowadzić szczegółowy zapis swoich przeżyć, znany potem jako Dzienniczek. Opisywała w nim stany mistyczne, jakich doznawała, a przede wszystkim liczne wizje i objawienia. Dotyczyły one między innymi namalowania obrazu Jezu ufam Tobie (do którego Pan Jezus miał dać szczegółowe wskazówki), modlitw Koronki do Miłosierdzia Bożego i nowenny do Miłosierdzia Bożego, ustanowienia święta Miłosierdzia Bożego (w pierwszą niedzielę po Wielkanocy) i obietnic z nimi związanych oraz powołania do życia nowego zgromadzenia kontemplacyjnego mającego wypraszać miłosierdzie dla świata.

W czasie pobytu w Wilnie, 2 stycznia 1934 Faustyna odwiedziła po raz pierwszy malarza Eugeniusza Kazimirowskiego, który namalował obraz Miłosierdzia Bożego (Jezusa Miłosiernego) według jej wskazówek. Obraz został ukończony w kwietniu 1934. W 1937 r. ks. Sopoćko umieścił go w kościele pw. św. Michała w Wilnie, a po zamknięciu kościoła przez komunistów w 1948 r. obraz został przeniesiony do kościoła pw. św. Ducha, a potem przekazany do kościoła w Nowej Rudzie na Białorusi. Do Wilna sprowadzono go ponownie w 1986 r. i umieszczono w kościele św. Ducha. W Święto Miłosierdzia Bożego, 18 kwietnia 2004 r. Metropolita wileński rekonsekrował odnowiony kościół Trójcy Świętej na Sanktuarium Miłosierdzia Bożego i tam we wrześniu 2005 r. został umieszczony obraz Jezusa Miłosiernego.

8 stycznia 1936 Faustyna złożyła wizytę metropolicie wileńskiemu w sprawie założenia nowego zgromadzenia, które miało poświęcić się wyłącznie modlitwie za zamkniętymi murami, głównie w intencji grzeszników, wypraszania Miłosierdzia Bożego dla świata. Ostatecznie zgromadzenie to pod nazwą Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego założył ks. Michał Sopoćko

17 marca 1936 Faustyna została przeniesiona z Wilna do Domu Zgromadzenia w Walendowie.

Siostra Faustyna miała słabe zdrowie, toteż dużo pracując fizycznie często chorowała. Zwykłe przeziębienie w lipcu 1934 trwało miesiąc. Mimo dobrej woli i starań przełożonych oraz lekarzy (we wrześniu 1936 wysyłali Faustynę na badania lekarskie w Prądniku, w grudniu do szpitala) zdrowie poprawiało się na krótko, Faustyna często musiała leżeć w łóżku. Cierpiała przez lata na gruźlicę, początkowo nierozpoznaną.

5 października 1938 o godzinie 22:45 umarła, do ostatniej chwili zachowując świadomość.

Pochowano ją w Łagiewnikach (obecnie dzielnica Krakowa) 7 października 1938 - w uroczystość Matki Bożej Różańcowej (był to również pierwszy piątek miesiąca). Przy klasztorze w Łagiewnikach, gdzie znajduje się grób świętej znajduje się obecnie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.

Źródło: Wikipedia

"Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie."

Operacja mająca na celu: "Zachowanie dziedzictwa kulturowego poprzez remont wieży zabytkowego Kościoła położonego w Studzionce" współfinansowana jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania 313,322,323 "Odnowa i rozwój wsi" Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013


Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny,
ul. Jedności 14, 43-245 Studzionka, tel.: 032/ 212 33 56